Hoe mijn dansstage in New York werkelijkheid werd

Een stagereis naar New York; voor een lange tijd leek het slechts een droom. Een vluchtig idee. Een ‘zou het niet leuk zijn als…’.
Toch werd dat vluchtige idee afgelopen november voor mij werkelijkheid. In mijn laatste jaar van mijn opleiding ‘Docent Dans’ aan Codarts in Rotterdam kreeg ik één lange stageperiode waarin ik geen contacturen op school had en mijn competenties mocht invullen op een manier die ik zelf zou kiezen. Een paar maanden lang zou ik stage gaan lopen op verschillende plekken en zo kwam die verre droom dan toch weer naar boven. Met een paar klasgenoten maakte ik een plan en dacht ik ‘waarom ook niet?’. Met zijn allen boekten we een vliegticket naar New York en huurden we een appartement en zo geschiedde het; we gingen voor twee-en-een-halve week op stagereis naar New York.

Mijn voorbereiding

Ter voorbereiding leende ik reisgidsen bij de bibliotheek en propte ik mijn koffer vol met kleding voor alle gelegenheden die zich mogelijk zouden voordoen. Ik praatte met vrienden of studiegenoten die al eerder in New York waren geweest en vroeg hen om tips; alles om zo voorbereid mogelijk op reis te gaan. Want een goede voorbereiding, dacht ik, staat garant voor een succesvolle reis.

Hoe het verliep

Hoe goed ik me ook had voorbereid en hoe handig het ook was dat ik een berg kleding mee had voor 6 maanden, de echte ‘voorbereiding’ kwam pas op het moment dat ik het vliegtuig uit stapte en daadwerkelijk was op de plek waar ik al zoveel over had gefantaseerd. Waar ik me aanvankelijk had voorgenomen om al mijn reisgidsen door te lezen, vervloog dat goede voornemen zodra ik in New York aankwam. New York was overal om mij heen dus met mijn neus in de reisgidsen zitten? Dat leek me ineens niet meer nodig.
Ik nam de tijd om de eerste dagen de omgeving wat te verkennen en bij te komen van de lange reis. In het begin voelde het helemaal niet alsof ik ‘echt’ in New York was. New York was immers een plek die ik alleen kende uit mijn eigen verbeelding en uit films en boeken. De plek waar ik was, was bijna te echt om New York te kunnen zijn.

De hoogtepunten

Aangezien ik op dansstage was, heb ik naast sightseeing ook veel danslessen gevolgd en zelfs een zangles en hoewel ik had verwacht dat ik dat eng zou vinden met al die nieuwe mensen die, dacht ik, sowieso veel beter zouden zijn dan ik, ging ik er open in. Dat was maar beter ook, want het vormgeven van deze stage in New York ging niet altijd zonder problemen. Ik herinner me nog de eerste avond dat mijn klasgenoten en ik ons hadden ingeschreven voor een tapdansles en dat we zo verdwaald waren geraakt in het metrostelsel, dat we, na door mensenmassa’s heen te hebben gerend, de les misten.
Toch begon ik mij ,naar mate de weken vorderden, steeds zekerder te voelen omtrent de danslessen. Ik merkte dat ik gewoon kon meekomen met de Amerikaanse dansers en dat die mensen heel enthousiast waren om mij en mijn klasgenoten te ontvangen. De docenten waren vaak heel persoonlijk en gasvrij, wat heel anders was dan ik mij had voorgesteld.
Ik volgde lessen in de stijlen ballet, tap, jazz, hiphop en theater en bezocht de Martha Graham School of Contemporary Dance om een les te observeren, wat een droom was die uitkwam.

Wat ik de volgende keer anders zou doen

Ik had de stad om mij heen en in mijn reisgidsen en toch raakte ik meermaals verdwaald. Ik heb meer dan eens een dansles gemist omdat ik verdwaald was in de metrostations of aan de verkeerde kant van de stad stond en dat had één reden.
Ik had geen Amerikaanse Sim-kaart.
Ik had in Nederland geen buitenlandse Sim-kaart gekocht omdat ik had begrepen dat ik dat in New York zelf kon kopen. Een e-Sim kon op mijn telefoon niet worden geactiveerd en daarom nam ik mij voor om dat in New York verder af te handelen. Echter bleek, na hier dagen mee bezig te zijn geweest, dat ik mijn telefoon door het Chinese merk niet werd geaccepteerd in de Amerikaanse telefoonwinkels en dat ik de volledige reis zou zijn aangewezen op plattegronden en behulpzame mensen.
Als ik dus een tip zou moeten geven aan mensen die van plan zijn naar New York te gaan, zou ik aanraden om nog beter voorbereid op reis te gaan. Dat kan twee dingen betekenen. Zorg óf in Nederland al dat je een internationale Sim-kaart hebt, óf spit alle reisgidsen en plattegronden door totdat je ze uit je hoofd kent.
In een stad als New York is het niet voldoende om ‘ongeveer te weten waar je heen moet’, zoals in Nederland vaak genoeg is. In alle chaos en drukte is het van belang dat je alles heel helder hebt en, als je dat niet hebt, dat je de middelen hebt om het op te zoeken.
Ik was dus goed voorbereid door mijn koffer vol te proppen met kleding voor alle gelegenheden, maar soms resulteerde dat er slechts in dat ik mooi aangekleed op een verkeerd station uitkwam.

Mijn mooiste herinneringen

In de tweede week volgde ik een Wicked-workshop; een dansles met de musical Wicked als thema, die werd gegeven door Broadway dansers uit die musical.
De danszaal stond volgepakt met mensen en bij iedere beweging was ik bang dat ik iemand zou slaan, maar dat deed niet af aan de sfeer. Wat mij namelijk het meest is bijgebleven is de inspiratie die ik opdeed door de geweldige mensen om mij heen die zowel een voorbeeld waren in wat ze konden en deden, maar ook in hun houding tegenover mij. Ik kwam dan wel van buitenaf; niemand kende mij, maar dat weerhield die mensen er niet van om met mij in gesprek te gaan, me aan te moedigen, of me een compliment te geven.
Aan het einde van de workshop kwam een mededanser naar mij toe en knikte mij bemoedigend toe.
“You killed it!” zei ze.
Ik stond perplex. Een compliment? Van een Amerikaanse danser? Iiieee! Het werd mijn mooiste herinnering.
Als kers op de taart bezocht ik musicals en voorstellingen zoals ‘Hadestown’ en ‘Christmas Spectacular’ van The Rockettes. Ik vond het fantastisch om zulke voorstellingen te zien in de sfeervolle theaters, te midden van een blij-joelend publiek. De perfectie die de voorstellingen leken aan te raken, bezorgden mij kippenvel over mijn hele lichaam en tranen in mijn ogen.
Dat ik in New York was, voelde bijzonder, maar dat ik zulke prachtige vormen van dans en theater kon zien en dat ik het in de danslessen zo naar mijn zin had, was het allergrootste cadeau. Het gaf me trots en zelfvertrouwen om dit avontuur niet als iets eenmaligs te zien, maar als het begin van nog veel meer mooie dingen.